زندگی با وجود او زیباست

بهترین آدما

eshghyanikhoda — Thu, 27 Aug 2009 02:46:02 GMT

به نام خداونده بخشنده مهربان

سلام...چه خبرا؟؟؟؟ منم خوبم...دارم کم کم به جمع بزرگا می پیوندم......این روزا سعی می کنم از لحظه به لحظه ی زمان استفاده کنم چون هم این ماه بسیار عزیزیه هم خیلی سرم شلوغه...

دیشب با خودم داشتم یاد داشت می کردم که چطور باید بینه این ماه و ماه های دیگه فرق بذارم...اخه کسی برام ای میل زده بود و گفته بود که "تا دیر نشده دعوتنامه ی شاهانه ی خدا رو قبول کنین"...چند تا چیز یادم اومد که نوشتم:

۱) اینکه لحظه لحظه ی این ماه ارزشه بسیار داره

۲) بسیار باید به یاد خدا باشم و صبح و شب شکر کنم (ذکر گفتنم خیلی خوبه)

۳) چون ماهه خداست، هر چیزی که روحمو پر می کنه و از خدا دورم می کنه رو گذاشتم کنار، مثه گوش کردن به بعضی از اهنگا

۴) دعای بسیار

۵) قران، قران، قران

البته خیلی چیزا هست که من همشو نگفتم...

خیلی وقتا به بعضی از آدما بیش از حد ارزش میدیم و بعضیا رو هم نادیده میگیریم بنا بر ملاکهایی مثه قیافه، پول، مد و چیزای دیگه...اما همیشه یادمون میره که خدا میگه بهترینه آدما با تقوا ترینه آدمان...

من و تصدیق

eshghyanikhoda — Tue, 30 Jun 2009 02:29:02 GMT

به نام خدای عشق

سلام......خوبین؟؟؟...با هوای گرم چه کار می کنین؟؟؟ اینجا که هر روز داغ تر میشه!...تابستونه دیگه...مدتی نبودم هم سرم شلوغه هم یه خورده تنبلی تو این هوای گرم ادمو از کارا میندازه...مثه دو ساله گذشته، الان هم ۳ تا کتاب باید بخونم و برا هرکدوم یه دفتر بنویسم...همچنین از اونجایی که ۱۷ سالم شده، به سرم زده تصدیق بگیرم (مگه کوچولو ها هم تصدیق می گیرن؟؟؟)...خودمم دارم یه کتاب می نویسم که یه خورده تخصصیه و زمان می بره...وقتی تموم شد بیشتر می گم ازش...

وای ی ی از تصدیق گرفتن در کشوره مالزی بگم که منو کلافه کرده!!!یه سری قانون که اعصابه ادمو به هم میریزن...اولا ۳ نوع مرحله داره! مرحله ی اول ۱۲ ساعته که تصدیقه L میدن که بدونه معلم نمیشه پشته ماشین نشست باهاش! مرحله دوم حدودا ۲۰-۲۵ ساعته که بعدش تصدیقه P میدن که یعنی تازه وارد و تا ۲ سال باید دو تا برچسبه P بزنین جلو و عقب ماشین که همه ی دنیا بفهمن شما تازه واردین...مرحله ی سوم هم اینه که بعد از ۲ سال باید درخواست بدین برای تصدیقه کامل که حساب می کنن اگه تو اون دو سال خلاف نکرده باشین زیاد، اونوقت میشه ولی اگه نه که باید دوباره برگردین به مرحله ی دوم...حالا هر کدوم ازین مراحل خودش برنامه ای داره!!!

روزه اول ۵ ساعت کلاس بود که قوانینه مالزیو نکاته مهمو درس میدادن...مشکله بزرگش این بود که فقط به زبانه مالی بود و منم فقط یه خورده بلدم ولی زیاد نه!!!بهم گفتن چون قانونه فقط بشین سره کلاس...منم که حواسم نبود ردیفه اول نشستمیعنی جلو چشمه معلمه! نه می فهمیدم٬ نه می تونستم چرت بزنم، و نه می تونستم کاره دیگه ای بکنم...۵ ساعت!!!...تمرینه صبر بود فقط همین...و بعدشم امتحانه آئین نامه که من چون هنوز پشته فرمون نشستمو زیاد سر در نمیارم، فعلا دارم خودم یاد می گیرم تا برم امتحان...

مدته طولانی بود بچه کوچولو زیاد دورو ورم نبود ولی چند روزه پیش پسر عمم امیر کوچولو به مالزی اومد و یه عالمه شیطنت با خودش اورد! اول دیدم یه صورت کوچولو با دو تا چشمه بزرگ کنجکاو داره همه جا رو نگاه می کنه! البته اون موقع نمی دونستم که چقدر شیطونو شیرینه...اصلا جایی بند نمی شه و مدام در حال چشیدنه هرجور وسیله ی خانه از پرده گرفته تا فرش...به مو بسیار علاقه داره و هرکی موهاش بلندتر باشه میره بغله اونو حسابی می کشه!...البته امیر کوچولو هنوز یه سالشم نیست...یه دله سیر بچه بازی می کنیم!!!

راستی به ماه رمضون چیزی نمونده!

به امیده خودش که ازون بالا بالاها ما رو تماشا می کنه

فعلا بای بای

Ultimate Purpose

eshghyanikhoda — Sat, 23 May 2009 22:39:02 GMT

به نام خدای عشق

سلام......

در همه دیر مغان نیست چو مـن شیدایی

خرقـه جایی گرو باده و دفـتر جایی

دل کـه آیینـه شاهیسـت غـباری دارد

از خدا می‌طلبـم صحـبـت روشـن رایی

کرده‌ام توبـه بـه دست صنـم باده فروش

کـه دگر می نـخورم بی رخ بزم آرایی

نرگـس ار لاف زد از شیوه چشم تو مرنـج

نروند اهـل نـظر از پی نابینایی

شرح این قصـه مگر شمـع برآرد بـه زبان

ور نـه پروانـه ندارد به سـخـن پروایی

جوی‌ها بستـه‌ام از دیده به دامان که مـگر

در کـنارم بـنـشانـند سـهی بالایی

کـشـتی باده بیاور که مرا بی رخ دوست

گـشـت هر گوشه چشم از غم دل دریایی

سـخـن غیر مـگو با من معشوقه پرست

کز وی و جام می‌ام نیست به کـس پروایی

این حدیثم چه خوش آمد که سحرگه می‌گفت

بر در میکده‌ای با دف و نی ترسایی

گر مسلـمانی از این است که حافـظ دارد

آه اگر از پی امروز بود فردایی

چه خبرا؟؟؟...منم خوبم...

این چند مدته اتفاقاته عجیبی تو مدرسمون میوفته!!! همه در تعجبن...اول که ۱ ماه پیش نصفه شب دیواره یکی از کلاسا اتیش گرفت! و بچه های دبستانی چند هفته زابرا شدن تو کلاسای دبیرستان! بعدشم همین چند روز پیش نصفه شب یکی از بزرگترین درختای مدرسه از ریشه خود به خود افتاد!!! و به خاطره وزنه زیادش یه مقداری از سقفه مدرسرو بردو و یه کلاس کلا خراب شد!!!...یه مدته پیشم خدا به من به شدت رحم کرد چون نزدیک بود خودمو و مدرسه رو بزنم به آتیش!!! اومدم برقه کتریه تو کلاسمون رو روشن کنم که آبو جوش بیاره یهو یه صدایی داد و جرقه زد و از پریزه برق اتیش روشن شد! نفسم بند اومد! اخه پرده چسبیده بود بهش!!! سریع دوباره فشار دادم! منتظر بودم پرته اتیش بگیره ولی نمی دونم چه طور شد (؟؟) که نگرفت و فقط یه قسمتش سیاه شد...

دیروز که دراز کشیده بودم با خودم فکر می کردم چه چیزایی تو زندگیم مهمن که خیلی کمکم می کنن و باید حواسم بهشون باشه...چند تا چیز تو ذهنم جرقه زد!!! پا شدمو رو یه کاغذ نوشتمشون...

Ultimate Purpose (God)

Hope (Belief)

Patience (Time)

Faith (Trust)

اولیش هدفیه که مدتها پیش انتخاب کردم...هدفه زندگیم...هدفی که تنها دلیله بودنمه...این مهمه یادم باشه چون اونوقت دیگه برای چیزای کوچیک زندگی نمی کنم...همه ی هدف های کوتاه مثه تحصیل، تفریح، کار، ازدواج و...فقط هدف هایی هستن که تو راه رسیدن به هدفه اصلیم کمکم می کنن...

دومیش هم خیلی مهمه...امید...کلا همیشه سعی می کنم امیدوار باشم و نا امیدی خیلی کلافم می کنه...حس می کنم امید نشونه ای از ایمانه قویه...چون اگه کسی ایمانش قوی باشه هیچ وقت امیدش به خدا رو از دست نمیده...یه رابطه ی قشنگی بینه این دو هست...مثه ترازو...هرچی ایمانم قوی تر باشه نا امیدیم کمتره...

صبر...چیزی که بدون اون رسیدن به هدفم امکان پذیر نیست...انگار اومدیم تو دنیا که صبر رو یاد بگیریم...هرچیزی زمانه خودشو داره و چه سخت باشه چه آسون، باید صبور باشم تو این دنیا و هدفمو فراموش نکنم...

این هم خیلی مهم! توکل! بدونه توکل کردن به خدا، چه طور بهش نزدیک بشم؟؟؟...نشدنیه...برای همین خیلی مهمه که همه چیو بهش بسپرمو راضی باشم به هرچی خودش برام می خواد...

دوستانه خدا

eshghyanikhoda — Sun, 10 May 2009 20:41:02 GMT

به نام صاحب عشق

سلام...چه خبرا؟ من بدک نیستم...چهار شنبه سخت ترین امتحانه سالمو میدم...تو دو ساعت باید ۳ تا مقاله بنویسم و تو یه ساعته بقیش باید ۷ تا مقاله ای که خیلی فهمیدنشون سخته ( زبانه تخصصی ) رو بخونم به ۵۵ تا سوال جواب بدم......بدیش اینه که تا دو ماه دیگه جوابش نمیاد!...راستی کمتر از یه ماه دیگه سومه دبیرستانو تموم می کنم ...امسال ساله خیلی شلوغی بود و البته اتفاقاتی که انتظارشونو نداشتم رخ داد! بالا و پایین های زندگی (همیشه اینو می گفتم ولی هیچ وقت رو در رو نشده بودم مثه الان)... این مدته دو برابر هم که غذا می خورم وزن کم می کنم!!!...

تازگیا به دو چیز معتاد شدم!!! هر روز ساعته ۷:۳۰ صبح با یه حسه خوب ماست می خورم!!!(البته از اون ماستای کم شیرینه لیوانی)...می شینم رو صندلیو اسمونو تماشا می کنم بعد کم کم سر می کشم (امتحان کنین خیلی ارام بخشه)...برعکسه اونچیزی که می گن، منو سرحال می کنه!!! دومیشم رشتس! مگی! تقریبا هر روز یکی می خورم! (دوستانه که تو ایران هستین اینجا رشته هایی هست که توش ابه جوش بریزین ۳ دقیقه ای می پزه و هیچ مزه ی خواصی نداره ولی نمی دونم چرا معتاد کنندس!)...

چند روزه پیش که دلم گرفته بود و تو نت بودم، یه جمله ای دیدم خیلی به دلم نشست! نوشتمش رو کاغذ چسبوندمش به دیواره اتاقم...حسه آرامش بخشی داره...

"دوستانه خدا نه از گذشته غمی دارند و نه از آینده ترسی"

می خوام مثه هر سال این ماه رمضون قرانو تموم کنم ولی امسال زودتر شروع می کنم که بشه تمومش کرد و نصفه نمونه...بزودی شروع می کنم...همیشه از اول به اخر بود...این دفه می خوام از اخر به اول بخونم......اگه شما هم خواستین، بگین با هم قرار می ذاریم...

تازگیا بیشتر سعی می کنم در لحظه لحظه ی زندگیم به چیزایی که دارم فکر کنم و خدا رو شکر کنم...خیلیا الان تو دنیا آرزوی کمترین امنیت و غذا و مکانن و دارن زجر می کشن...از افغانستان تا غزه تا پاکستان...از برزیل تا میانمار تا فیلیپین...

زندگی و من

eshghyanikhoda — Fri, 17 Apr 2009 12:11:02 GMT

به نام پروردگار مهربانم

سلام........

این هفته که گذشت هفته ی عجیبی بود...هم سرم خیلی شلوغ بود هم بسیار گیج بودم و انگار تو این دنیا نبودم...به این حرف رسیدم که زندگی خیلی پیچیده تر از اینه که فقط در مورده یه چیز باشه یا یه جور باشه...فصل های مختلف داره...

Life is a journey...it changes from phase to phase...at each phase in our lives, there are new people, new opportunities and new experiences...life goes on and it changes, whether we like it or not...we have two choices...either to give up or to go on with it...(Golnaz)

احساسه خوبی دارم...هنوز ساکتم...هنوز به زندگی نگاه می کنم...هنوز عمیقانه فکر می کنم...حس می کنم خیلی قویم که خیلی چیزا دیگه برام معنا ندارن...فقط یه چیزیه که نگهم داشته و برام معنای مطلق داره (همون که این وبلاگو براش می نویسمو از رگه گردن به من نزدیکتره) ... فیلم دیدن، اهنگ گوش کردن، غذا خوردن، بیرون رفتن و خیلی کارای دیگه فقط برای من جلوه ی بهانه دارن برای همین بی معنان...احساس می کنم دارم به قسمته جدیدی از زندگی وارد میشم...هیجان زدم...فقط چند هفته دیگه مونده تا برم پیش دانشگاهی...

روز پنج شنبه روزه دو قولو ها بود تو مدرسمون... منم با یکی از دوستام تصمیم گرفتیم مثه دوقولو ها لباس بپوشیم......همه فکر می کردن نمیشه اخه دوستم چینیه...خلاصه یادم اومد من و مامانم دو تا لباسه یه جور داریم که فقط سایز هاشون فرق می کنن...دوستمم خیلی کوچولو لاغره...خلاصه دو تا روسری که دقیقا یه شکل بودن هم جور کردیمو ...خیلی با نمک شده بودیم...دوستم تا حالا روسری سرش نکرده بود...اینقدر بهش میومد...همه ی روز ما رو با هم اشتباه می گرفتن......دقیقا مثه دو قلوها شده بودیم...

روزه چهارشنبه نمایشگاه علوم راه انداخته بودیم...همه ی کلاسای علوم با هم دیگه یه تحقیقاتی کرده بودیمو نشونشون دادیم...برای کلاسه شیمی قرار بود به همه نشون بدیم چه طوری وقتی دو تا مواده مخصوص رو با هم قاطی می کنن یهو رنگشون عوض میشه (NaOH + Vinegar + indicator)...

NaOH خطر ناکه و پوستو می سوزونه واسه همین معلممون چند نفرو مسئول کرد که عینکای مخصوص بزنن و دستکشه مخصوص دستشون کنن و جابه جاییو پر کردنه لوله ها رو اونا انجام بدن...منم یکیشون بودم...خیلی جالب بود...دورمون علامته خطر زده بودنو چند نفر مراقب بودن بچه ها وارده محدودمون نشن...هرکی میومد ازمون سوال می کردو با تعجب نگاه می کرد...قیافه هامون خنده دار شده بود با اون همه احتیاط......

خدایا...لبخند می زنم چون همیشه با منی...لبخند می زنم چون هرچه قدر هم من و زندگی عوض بشیم، تو همیشه یکسانی...لبخند می زنم چون هدفم تویی و تو نزدیکی...

گلنازه سابق

eshghyanikhoda — Tue, 14 Apr 2009 14:36:02 GMT

به نام خدا

سلام...خوبین؟؟الان داشتم پستهای گذشتمو نگاه می کردم...خیلی کمکم کردن...شنیده بودم سنه 17 سالگی و کلا این سنا یه جورایی سنای بحرانی هستن و سخت ترن...تازه می فهمم یعنی چی...زندگیم ازین رو به اون رو شد و بسیار تغییر کرد تو این 2 ساله اخیر...جوری شد که دیگه اینجا هم دیگه نمیومدم...می خوام کمی مثه گذشته بشم...منم و خدا...منم و این کلبه ی اینترنتیم که خونه ی حرفامه و لحظاته خوبو بدمو توش می نویسم...منم و انرژیه مثبتی که از خدا سرچشمه می گیره...منم و اشکایی که از تهه قلبم جاری می شن...مدتی به هدفه اصلیم توجهم کم شده بود و حالا باز می خوام بر گردم به 2 سال و نیمه پیش بشم همون گلنازه قبلی و بنویسم و بنویسم و خدا رو جستجو کنم...

در مورده پسته قبلی بگم که بسیار از نظرات تعجب کرده بودم چون منظورم فقط از اون چیزی که توضیح داده بودم خدا بود...هیچ آدمی نمی تونه اون چیزی که من گفتمو پر کنه چون آدما همه نیاز مندن...اون عطشه عمیق و اون احساساته شدید فقط با خدا سیراب می شن...

این ماهه بسیار شلوغیه برام و امتحان نهایی دارم...دعام کنین...:)

The One

eshghyanikhoda — Wed, 01 Apr 2009 03:07:02 GMT

به نام خدای عشق

سلاممم...چه خبرا؟...ازین به بعد دیگه زود زود میام اینجا...

این چند مدته خیلی به زندگی فکر کردم و خیلی سعی کردم بعضی از جوابها رو پیدا کنم...نمی دونم شما هم این فکرو دارین یا نه ولی بعضی موقع ها یهو شوکه می شم و باخودم فکر می کنم که یه روزی میاد که باید برم...که دیگه بیدار نمی شم...یا اینکه یکی از عزیزانم واسه همیشه میره...با اینکه فکره جالبی نیست, ولی من مدام به این فکر می رسم که اونروز چی میشه...همیشه عادت دارم به آینده فکر کنم, دلم می خواد برای همه چی آماده باشم...به این نتیجه رسیدم که نباید به زندگی وابسته بشم...نباید همه چیم این چند روزی که هستم باشه و همه آرزوهام گذشتنی...فکر می کنم اگه یه پشتیوانیه قوی باشه که بش تکیه بزنم دیگه هیچ چیز حتی مرگ و یا دوری نمی تونه منو بشکنه...پشتیوانه ای که همیشه باهام باشه و منو لحظه ای ترک نکنه...همیشه درکم کنه و کمکم کنه...تمام آرزوم باشه و قلبم ماله اون باشه...تمام اشکام...تمام احساساتم...تمام فکر و گفتارم...فقط یکی هست که این عطشه منو می تونه راضی می کنه...فقط یکی که همس...

[لبخند]

Everyone is unique

eshghyanikhoda — Sun, 15 Mar 2009 06:03:02 GMT

به نام دوست

سلام...:)...

من بازم اومدم...دلم خیلی برای حال و هوای اینجا تنگ شده بود...زندگیم مثه طوفانی شده بود...خیلی سخته آدم واسه ایندش تصمیم بگیره...می خواستم برای دانشگاه تصمیم بگیرم و اینکه می خوام کجای دنیا برم..از چند تا کشور اطلاعات گرفتم و خیلی از دانشگاه ها رو بررسی کردم...نمی دونستم از کدوم طرف باید برم...نمی دونستم کدوم راهو انتخاب کنم...در طی چند هفته چند بار تصمیم گرفتمو صرفه نظر کردم...هر شب مثه گم شده ها می گشتم و دو دوتا چهارتا می کردم...هر تصمیمیو می نوشتم می زدم به دیوار که یادم نره...ولی روزه بعد می دیدم یه جوری باید تصمیمو عوض کنم...خلاصه...تا اینکه...

***

روزه 5 شنبه با مدرسه رفتیم کوه...نه مثه بعضی از کوه های ایران...از اون کوها که جنگل هم هست...تاریک با درختای بلند و صداهای وحشتناک...خیلی راه بود رفتنو برگشتنش...دو گروه شدیم...اونایی که عادت داشتنو مثه برق می رفتن و اونایی که اروم تر بودن و عادت نداشتن...من با گروه اولی رفتم اما از اونجایی که خیلی نفسم گرفت و عادت نداشتم :D یهو دیدم رفتنو من جا موندم...تنهای تنها...ادامه دادم تا بشون برسم ولی نشد...یه کم ترسیدم...نکنه راهو اشتباه برم تو جنگل گم شم؟ نکنه مار یا پلنگ بیاد سراغم؟...وایستادم...به دورو اطرافم نگاه کردم...وای خدای من...کمی منتظر شدم...اما اون یکی گروه که پشت سرم بودن نرسیدن...اگه از یه راه دیگه رفته باشن چی؟...خلاصه از منتظر شدن پشیمون شدم...رو زمین مورچه های خیلی بزرگگ از زیره پام می رفتن...دوره سرم حشره های عجیب قریب پرواز می کردن...برگها می ریختن و درختا تکون می خوردن...شنیده بودم این جنگله مار داره! میمون هم رو شاخشه (نمی دونم چرا میمونا به من همیشه حمله می کنن ولی به بقیه کاری ندارن؟؟!!) و بعید نیست همچین جنگلی حیوونای دیگه ای هم داشته باشه...خلاصه...می لرزیدم و دعا می کردم که سلامت برسم به آخر...صدای صوت هی کم و زیاد می شد و هی فکر می کردم یه چیزی دنبالمه...دیگه نمی تونم...وایستادم...نه نمی تونم...دستمو گذاشتم رو صورتمو شروع کردم به گریه کردن...خدا رو بعدشم مامانمو صدا می زدم اروم اروم...همش منتظر بودم یه ماره بزرگه سبز ببینم...بدجور ترسیده بودم...مبایلمو دستم گرفتم...دیدم یه کوچولو انتن داره...یهو به بابام زنگ زدم...بابام خیلی دور بود...می دونستم شاید کاری هم از دستش بر نیاد ولی یه حسی داشتم...اینقدر اینقدر اروم اروم رفتمو بابام تا اخر پای گوشی باهام حرف می زد که بتونم برم...بالاخره تنها رسیدم به پایان...

***

انگار خدا می خواست یه چیزاییو بهم بفهمونه...بهش فکر کرده بودم قبلا اما نه خیلی جدی...اینکه آدما با هم فرق دارن...هر ادمی مخصوصه...فهمیدم که خیلی ادمه وابسته ایم...بیشتر از خیلی از دوستام...و همچنین اینکه خیلی حساسم و کم صبر...دیدم برای تصمیم گرفتن باید همه ی اینارو در نظر بگیرم...نه اینکه ببینم دوستام چه تصمیماتی می گیرن...نمی دونم می دونین یا نه ولی چینیا و کره ای ها ادمایه بسیار عجیبی هستن...مثه ربات می مونن...بالاترین نمره هارو می گیرن و به بهترین دانشگاه ها می رن...هر چیزیو برای این هدف قربانی می کنن...بعد از مدته طولانی به این نتیجه رسیدم که آدم باید خودش باشه و خودشو قبول کنه...مدتی سعی کردم مثه اونا باشم...خیلی اذیت شدم...تازه به این نتیجه رسیدم که آدما خیلی فرق دارن و نباید تلاش کنن شخصیتشونو عوض کنن...چون خدا اونا رو متفاوت افریده...اون روز وقتی بابامو دیدم همش دستم تو دستش بود و می گفتم تصمیم گرفتم...تصمیم گرفتم که همیشه پیشتون بمونمو به کسیم که هستم بیشتر احترام بذارم...خیلی خوشحال بودم...انگار یه کوله بار از رو دوشم برداشته شده بود...

This is me...I'm happy to be me and I know that God has created every human being differently and there was a reason for that. I should value who I am and be grateful for what God has given me because there are people out there who would be thankful to have a little bit of what I have...(Golnaz Nzm)...

تلاشه بدونه اندازه

eshghyanikhoda — Fri, 06 Feb 2009 04:24:02 GMT

به نام خدا

سلام...خوبین؟ چه خبرا؟ منم خوبم...۴ روزه دیگه برای مسابقاته SEA Forensics به کوآلا لامپور میام...امسال من و همگروهیم تنها تیمه Debate هستیم از مدرسمون وکلا ۴ نفریم که شرکت می کنیم...موضوعمون:

"It is morally permissible to kill an innocent person to save the lives of other innocent people."

این چند هفته همش در موردش بحث می کردیم! جالبه! بچه های تیممون و مربیمون (که هیچ کدون ایرانی نیستن) ازم قول گرفتن شبه اخر بریم رستورانه ناب چون می خوان ببینن غذاهای ایرانی چطورن! منم که بدم نمیادغذا عشقه! امسال من یه چیزه ارزشمند یاد گرفتم!!! میگن همیشه آدم تو سختیا تجربه کسب می کنه، همینه ها! خیلی بد شانسی اوردیم امسال چون هم موضوعو ۱۰ روز دیر تر از تیم های دیگه گرفتیم و هم همگروهیم بسیار مریض شدو خانوادش از یه کشور دیگه بعد از دو سال اومدن...خلاصه دیگه کم مونده بود دلسرد بشمو امسال بی خیالش بشم...ولی...یادم اومد ادمایی که موفق میشن همیشه سختیارو پشته سر می ذارن!!! به خودم گفتم مهم نیست چی میشه من دلسرد نمی شم!!! هر روز که میگذشت، سخت تر میشد ولی به خودم گفتم:

I,m gonna challenge life! No matter what!

I'll do my best, the rest is with God...

آدم بودن

eshghyanikhoda — Sat, 03 Jan 2009 00:29:02 GMT

به نام خدای مهربون

سلامم..خوبین؟؟؟من خوبم ولی زندگیم تغییر کرده و اینقدر کار دارم بعضی موقه ها دیگه نمی دونم چه طور زندگی کنمهمیشه فکر می کردم چه ادمایی پیدا می شن، یه مدت هستن بعدش دیگه نمی نویسن و وبلاگشونو ول می کنن! تازه فهمیدم چرابعضی وقتا آدم حس می کنه خیلی کار های مهم تر هست تو زندگی که باید بهشون برسه و این میشه که هی امروز و فردا می کنه...این چند مدته، قول هایی داده بودم که نتونستم انجام بدم، و دوستانی بودن که مجبور شدم مدتها ازشون خبری نگیرم و سر بهشون نزنم، و این وبلاگ بود که ننوشتمش!خیلی وقتها وجدانم اذیتم می کنه و نمی تونم قبول کنم...ولی بعدش به خودم می گم که همه زندگیشون عوض می شه و سرشون شلوغ می شه یه مدتی......

(این پایینو خیلی وقت پیش نوشتم ولی نمی دونم چرا ثبت موقت بود!)

مدتی پیش، دولت مالزی روزی رو تایین کرده بود که همه ی مالزی در اون روز با هم کتاب بخونن...هر کسی که حد اقل نیم ساعت کتاب می خوند، اسمش رو میداد و اگه اسمها بالای یه رقمی می رفتن، دولت برای مدارسه دولتی یه عالمه کتاب می خرید...مدرسه ی ما هم برای پشتیبانی از مدارسه دولتی، این کار و انجام داد...ساعته ۹:۳۰ بلندگوهای مدرسه همه با هم گفتن :

Ok everybody it's time...pick up your books...ready?

یه نکته ی جالبی هست در مورده چینیا که هر روز صبح نظر منو جلب می کنه: توجه کردین چقدر ماشیناشونو می شورن؟؟؟؟فکر کنم یه روز در میون! همیشه حواسشون هست ماشیناشون برق بزنه و زره ای خاک روش نشینه...تو پارکینگا معمولا خیلی از ماشینا اینقدر تمیزن، که ادم فکر می کنه از کارخونه تازه اومدن بیرون!! (البته شهره ما چون چینیا بیشترن، بیشتر معلوم میشه)...

با اینکه بعضی موقه ها دلم از دنیا می گیره و حس می کنم خیلی تنهام، همیشه سعی می کنم امیدوار باشم و خوش بین...توجه کردین همه ی آدما حسه تنهاییو دارن؟؟؟ هممون دلمون می گیره بعضی موقه ها...پس یه چیزه مشترکه...پس حتما دلیلی داره...که مشترکه...من فکر می کنم آدم بودن خودش بزرگترین و سخت ترین وظیفس! شاید واسه همین خدا به فرشته هاش گفت به آدم سجده کنین...

راستی تاسوعا و عاشورا اومدن...باورم نمیشه!انگار همین دیروز بود که.....دلم برای خورشید تنگ شده...جاش خیلی خالیه...

هروقت به این فکر می کنم که عده ای دارن می جنگن و خانواده هاشونو زندگیاشونو از دست میدن، یه حسی بهم دست میده...چه جوره که ما اینوره دنیا اینقدر سرمون مشغوله زندگیمون هست که ۱۰ روز از شروعش می گذره بعدتازه کم و بیش متوجهش می شیم...در حالی که...

فعلا...