زندگی با وجود او زیباست

جا نزن!

eshghyanikhoda — Sat, 28 Jun 2008 10:05:02 GMT

به نام خدا

سلاممممممممم...خوبین؟...این چند روزه هوا بهتر شده اینجا...بارون و باد میاد و زیاد گزم نیست خدا رو شکر......

هر سال مدرسه ی ما برای پیشرفت و بهتر شدنه امکاناتش، یه برنامه ای می ذاره که هر خانواده ای به اندازه ای که می خواد کمک می کنه...سال پیش حدودا ۱۵۰،۰۰۰ رینگیت جمع شد و امسال که می خواستن همینطوری ازش اقبال بشه، تصمیم گرفتن یه خورده خلاقیت به خرج بدن و نظره همرو جلب کنن...قرارشون از این شد که هر ۱۰،۰۰۰ رینگیتی که جمع میشه، سره یکی از معلما (مرد) رو جلو همه کچل کنن و موهاشو بریزن تو یه سطله آب ...اول به نظر یه جوری بود ولی وقتی از نزدیک مشاهده شود خیلی خنده دارررر بود و همه از سره نصفه کچله (در هنگام کچل شدن!) این بنده های خدا همش عکس مینداختند و در اینترنت می ذاشتن...این به اینجا ختم نمی شد...عکسه مدیرا و مدیره ارشده مدرسمونو با فتو شاپ کچل می کردن و همه جا پخش می کردن (اخه اصلا به بعضیاشون نمیو مد!!!)...البته این کاره بچه ها نبود، کاره خوده مدرسه بود و معلما و مدیرا خودشون به عکسای خودشون می خندیدن...(( قرار از این شد که معلمایی که کلا سرشون مو نداره (مرد)، جلو همه شلوارک بپوشن و موهای پاشونو بزنن!!!))...

(این تصویر از روی نت پیدا کردم)

یکی از آهنگای اقای جاش گروبان (Josh Groban) به دلم نشست و گفتم بذارمش اینجا که شما هم بشنوین...این حس بهم دست میده که خدا به بنده هاش اینطوری میگه...

برای دانلود، برین اینجا. (اسم: Josh Groban small.wma)

You Are Loved ،Don't Give Up

Don’t give up

(جا نزن) (منصرف نشو)

It’s just the weight of the world

(این فقط فشاره دنیاست!)

When your heart’s heavy, I
I will lift it for you

(وقتی قلبت سنگینه، من، من سبکش می کنم!)

Don’t give up

(جا نزن)

Because you want to be heard

(چون می خوای صداتو بشنون)(صدات شنیده بشه)

If silence keeps you, I
I will break it for you

(اگه سکوتتو نمی تونی بشکنی، من برات میشکنمش)

Everybody wants to be understood

(همه دلشون می خواد {بقیه} بفهمنشون) (فهمیده بشن)

Well I can hear you

(البته من صداتو می شنوم)

Everybody wants to be loved

(همه دلشون می خواد دوسشون داشته باشن)(عشق بهشون ورزیده بشه)

Don’t give up

(جا نزن)

Because you are loved

(چون {بقیه} تورو دوست دارن)(دوست دارم)

Don’t give up

(جا نزن)

It’s just the hurt , that you hide

(این فقط یه زخمه که می پوشونیش)

When you’re lost inside, I
I’ll be there to find you

(وقتی خودتو گم می کنی، من، من همینجام و پیدات می کنم)

Don’t give up

(جا نزن)

Because you want to burn bright

(چون می خوای بدرخشی)(تا می تونی تلاش کنی)

If darkness blinds you I
I will shine to guide you

(اگه تو تاریکی جایی رو ندیدی،من، من می تابم و راهنماییت می کنم)

Everybody wants to be understood

(همه ی آدما دلشون می خواد {بقیه} بفهمنشون)(بفهممشون)

Well I can hear you

(خوب من صداتو می شنوم)

Everybody wants to be loved

(همه دلشون می خواد {بقیه} دوسشون داشته باشن)(من دوسشون داشته باشم)

Don’t give up

(جا نزن)

Because you are loved

(چون {بقیه} تورو دوست دارن)(من دوست دارم)

ترجمه کردن هم کاره سختیه ها...بهتر از این نتونستم ترجمه کنم...نمی دونم تجربه دارین یا نه، ولی اگه زیاد یه زبانیو به جز فارسی حرف بزنین، بعد از مدتی با فارسی ممکنه مشکل پیدا کنین و کلمات رو فراموش یا قاتی کنین...(بار ها و بار ها شده موقع حرف زدن {فارسی} کلماتیو مجبور شدم به انگلیسی بگم چون معادله فارسیشونو یادم نبوده یا اشتباهی گفتم و سوتی دادم)...

خب موفق باشین...

زود میام...

زندگی در حال حاضر

eshghyanikhoda — Wed, 18 Jun 2008 17:29:02 GMT

به نام او که عشق با وجودش آغاز شد

سلام......چه خبرا؟...

همین چند روزه پیش که داشتم اخباره یاهو رو میدیدم یه چیزه جالب به چشمم خورد که باعث شد دیگه هی فکر نکنم کم خوابیدم!...همیشه شنیدیم می گن ۸ ساعت خواب مناسبه برای سلامتی! ولی تازگیا ثابت شده که ۸ ساعت خواب زیاده و می تونه برای مغز ضرر داشته باشه! بعد از اینکه رو ۱۰۰۰ نفر تحقیق کردن، فهمیدن که کسانی که بینه ۶.۵ تا ۷ ساعت می خوابن، عمرشون بیشتر از همس!...یه چیزه جالب این بود که می گفت ۸ ساعت خواب بدتر از ۵ ساعت خوابه...

چند روزه پیش که رفته بودیم به یکی از این رستورانهای هندی، یهو دیدم حدودا ۲۰ نفر وارد شدنو همشون با هم نشستن دوره چند تا میز...چندین خانواده با هم اومده بودن...بعد از یه مدتی، یه چیزی توجهمو جلب کرد...با اینکه این همه آدم اومده بودن، هیچ صدایی نمیومد از میزشون...یه خورده بیشتر توجه کردم! دیدم که همشون دارن با هم حرف می زنن و می خندنو غذا انتحاب می کنن...ولی ساکت...با حرکاته دستشون ماجراها تعریف می کردن و می خندیدن...همو بغل می کردن...اصلا انگار نه انگار که هیچ کدوم نه می تونس بشنوه نه حرف بزنه...خیلی جالب بود!...به فکره زمانهایی افتادم که بی دلیل احساسه غم می کنمو همه ی نعمتای خدارو فراموش می کنم، حالا این همه آدم دو تا از نعمتای بزرگی که من دارمو ندارن ولی قانعن و از چیزی که دارن لذت می برن...

چند روزه پیش داشتیم میرفتیم یه شهره نزدیک برای دیدنه دوستانمون...مادرم و خواهرم جلو نشسته بودت و من عقب نشسته بودم...کلا دوست دارم همه حا رو از شیشه ها نگاه کنم...داشتم پشته ماشینو همینطوری نگاه می کردم که یهو صدای ماشین پلیس شنیدم...به تماشا کردن ادامه دادم تا یهو ۱۰ تا ماشینه پلیسه بزرگ با سرعت اومدن! تو هر کدوم ۵ نفر آدم بود!!! بعدش یه کامیونه پلیس که همه جاش ابی بودو توش پیدا نبود اومد!!! بعدشم دوباره ۵ تا ماشین پلیس پشته سره کامیونه اومدن...یه عالمه آدم!!! همه ی ماشیناشونم پشته هم ردیف تو جاده میومدن...من از اونجایی که آدمه کنجکاوی هستم می خواستم ببینم تو کامیونه چه خبره که یهو چشمم افتاد به یکی از پلیسا که تو اولین ماشین نشسته بود! اخم کرده بود و منم تعجب! یهو شروع کرد سرشو تکون دادن و چراق می زد...به مامانم گفتم! گفت اشتباه می کنی! خودش نگاه کرد دید راست می گم! ماشینو کشید کنار! حالا می مونده بودیم که چرا مارو می خواد نگه داره!!!...بعدش دیدیم خبری از نگه داشتن نیست می خواسته مارو و چند تا ماشینه دیگرو که جلوتر بودن بکشه کنار که جاده خالی شه و خودشون راحت با سرعته زیاد رد بشن!!..نفسه راحت کشیدیم اخه مونده بودیم این همه آدم بیان مارو واسه چی بگیرن؟؟؟...

امیدوارم تابستونه خوبی داشته باشین...

و امیدوارم هوای مالزی گرمتر از اینی که هست نشه!!!

فعلا خدا نگهدار!

یه رسمه جدید

eshghyanikhoda — Sat, 07 Jun 2008 23:44:02 GMT

"به نام خداونده بزرگ"

سلاممممممممممم...خوبین؟...چه خبرا؟...مدته طولانی بود که به موقع اپدیت نکرده بودم به خاطره درسها و بالا پایین شدنای زندگی...ولی تصمیم گرفتم دوباره با انرژیه مثبت و جدید بیام......انشاالله...این تابستون هم باید مثه تابستونه قبل، ۳ تا کتابه بزرگ بخونمو ۵۰ تا لغط از هر کدوم در بیارم..تازه باید واسه هر کدوم یه دفترچه بنویسم...مثه بالا رفتن از یه کوه می مونه که وقتی آدم به قله می رسه، با اون همه خستگی یه نفسه راحت می کشه و احساسه موفقیت بهش دست میده...شما تو تابستون چه کاره خاصی می کنین؟

یه چیز در مورد مالزی میگم که می دونم ایرانیانه مقیم مالزی هم بهش پی بردن...بسیار ادمای ریلکس و ارومی هستن و معمولا کاراشونو خیلی اروم انجام میدن...برای مسابقاته استانی که به یه جای دوری رفته بودیم با مدرسه، بهمون اعلام کرده بودن که ساعته ۱:۳۰ بازی شروع میشه...وقتی ساعت شد ۱:۴۵ و بازی هنوز شروع نشده بود، من از معلممون پرسیدم که مطمئنه از زمانش؟ و با لبخندی گفت Welcome to Malaysia(به مالزی خوش اومدی!)...و بازیه ما بالاخره با یک ساعت تاخیر (بدونه هیچ دلیله خاصی) شروع شد...

نمی دونم چرا بینه ما ایرانیا زیاد رسمه خوندنه قران جا نیفتاده...یادمه تو ایران همیشه وقتی یه کسی فوت می کرد، برای مجلسه ختم یا سره قبر، همیشه قران می ذارن ولی دیگه زیاد ازش حرفی نمیاد تا دوباره مجلسه ختمه ادمه دیگه ای بشه...اخه چه فایده ای داره که ما قرانو بذاریم تو خونمون ولی یه بار در سال بازش کنیم؟...مگه برای زیباییه؟...کتابو باید خوندش...حالا قران که هر دفه آدم می خونه چیزه جدیدی ازش می فهمه که جای خود داره...به نظر من، خیلی رو زندگیه آدم، افکارش، ارادش، و تصمیماتش اثر میذاره خوندنه قران...به نظر من (که همیشه نظراتمو می گم ولی می خوام نظره شما رو هم بدونم) آدم اگه نمی تونه، عادت نداره، یا سرش شلوغه، اشکال نداره...روزی ۵ ایه...هیچیم زمان نمی بره...با اینکه ۵ عدده کمیه، ولی از اونجایی که تک تکه ایه های خدا مثه نور می مونن، خیلی تاثیر میذاره...خوشحال میشم نظرتونو در این مورد بگین...

ممنونم که باز هم اومدین تا حرفای منو بخونین...

(لطفا وقتی نظر میدین بگین که اهنگه جدید اومد یا نه)

ببخشید یه مدت نتونستم بهتون سر بزنم...

~موفق باشین~

یه دنیای متفاوت

eshghyanikhoda — Sun, 11 May 2008 15:19:02 GMT

به نام خدا

سلام...خوبین؟؟؟؟؟...چه خبرا؟؟؟؟...من که سرم خیلی شلوغههه...البته بعد از ۳ هفته ی دیگه ۲ ماه و نیم تعطیلم...(هوراااااا)......

تا حالا به این فکر کردین که اندازه ی چشمه ادما (چیزه به این ساده گی) می تونه رو زندگیشون تاثیر داشته باشه؟...بارها و بارها دیدم که تو کلاس، کره ای ها و چینیا مدت ها چشماشونو می بندنو می خوابن ولی اگه دقت نکنین اصلا متوجه این موضوع نمی شین! (دو تا چشمه بسیاررررر کوچیک که مثه دوتا خط می مونن، اونم پشته عینک)...چند بار که توجهم جلب شد، سرمو بردم نزدیک و با دقت نگاه کردم و دیدم که طرف خوابه خوابه ولی از دور نمیشه تشخیص داد...یه بار یادم میاد که سره کلاس نشسته بودم و چشمام تیر می کشیدن، یه لحظه چشمامو بستم ولی داشتم به حرفای معلم گوش می دادم...همون لحظه معلممون داد زد گلناز نخواب!!!...منم چشمامو باز کردم...یه چیزه دیگه اینکه اصلا احساساتشونو به راحتی نمی شه تشخیص داد!...بعضی موقه ها ادم احساس می کنه چقدر بی حس هستن!!!...البته این فقط به خاطره ظاهرشونه......

تو مدرسمون ما دو جور دیپلم داریم...یکیش که دیپلمه معمولیه، یکیشم دیپلمه پیشرفتس...دومیه سختره و قوانین بیشتری داره...یکی از قانوناش اینه که هر نصفه ی سال باید ۱۰ ساعت برای کمک به مردم کار کنیم (حالا هرجا هرجور تا جایی که مردمی باشن که از لحاظ مالی یا سلامتشون به کمک احتیاج دارن)...از اونجایی که همیشه دوست دارم کارای سختو انجام بدم، منم تصمیم گرفتم دیپلم دومیو بگیرم...دیروز برای اولین بار، یه تجربه ی بسیار خوب به دست اوردم...البته فقط ۱ ساعت طول کشید ولی رفتم تو یه دنیای دیگه!...نمی دونستم چه طوری می خوام کمک کنم و تجربه ای نداشتم...رفتم به یه پرورشگاهه دخترانه ی اسلامی...(Asrama Yatim Perempuan Islam)....وقتی با مسئولش حرف زدم خوشحال شد که می خوام کمک کنم...البته منم هیجان زده بودم...بهش گفتم می تونم به بچه ها زبان یاد بدم...گفت پیشنهاد خوبیه...وایسا صداشون کنم...بهم یه تخته پاک کن و مارکر داد...رفتم جایی که گفته بود و یهو دهنم باز موند!!...دیدم مثه یه کلاس ۱۴-۱۵ نفرن...همشونم همسنه خودم!!!...یهو موندم، اخه فکر می کردم بچه تر باشن...می ترسیدم و خجالت کشیدم...به جایه اینکه مثه یه معلم برم جلوی کلاس، صندلیمو گذاشتم نزدیکشون و پیششون نشستم، احساس کردم دوستانه تر بهتره...لبخند می زدن...ناز بودن...قرار شد چیزایی که من ب انگلیسی می گم اونا هم به زبانه خودشون به من بگن تا منم اگه بلد نبدونم باد بگیرم...اخرش با هم صندلیا رو مثه یه دایره چیندیم و دوره هم نشستیم...در مورده آینده حرف زدیم...اینکه همه ی ما آدما ارزوهایی داریم...تعجب کردم چون چندتاشون می خواستن دکتر بشن، چند تاشونم مهندس...و البته همشون مطمئنا می خواستن برن دانشگاه...امیدشون، ارزوهاشون، لبخندشون، منو برد تو یه دنیای دیگه......دیروز خدا یادم انداخت چقدر بهم نعمت داده و من چقدر بعضی موقع ها ناشکر میشم...

میدونی وقتی خدا داشت بدرقه ات می کرد بهت چی گفت ؟

جایی که میری مردمی داره که می شکننت نکنه غصه بخوری.

من همه جا باهاتم .

تو تنها نیستی .

توکوله بارت عشق میزارم که بگذری،

قلب میزارم که جا بدی،

اشک میدم که همراهیت کنه،

ومرگ که بدونی برمیگردی پیشم!

سلام خدا جونم...

فصله امتحاناسو همه جای این کره ی خاکی استرس زیاد شده...

خدا جونم خودت هممونو کمک کن،

تا بتونیم همه ی تلاشمونو بکنیمو،

استرسو دور کنیم،

به تو توکل کنیم،

و نتیجه های خوبی بگیریم!

آمین!

زره زره، دونه دونه

eshghyanikhoda — Sat, 12 Apr 2008 04:29:02 GMT

به نام خدای عاشق

سلامممم....خوبین؟؟...چه خبرا؟؟؟...

شده بعضی موقه ها فکر کنین می خواین یه جا تنها با خودتون باشین؟ یه جای ساکت که کسی هم نیست تا راحت بتونین با خودتون فکر کنین...خب منم پریروز همین حس بهم دست داد...کناره دره ورودیه مدرسمون، یه جایی هست که البته معمولا خیلی ساکته و یه تاب داره و چند تا صندلی...زنگ ناهار، ساندویچمو دستم گرفتم رفتم نشستم اونجا...خیلی ساکت بود...هیچ کسی نبود...با خودم گفتم چه روزه قشنگی...به اسمون نگاه می کردم...یه گاز از ساندویچم می زدمو یه خورده با خودم فکر می کردم...تو فکرای خودم غرق بودم که یهو!!!!!!!!!!...اینقدر شوکه شدم که فقط گریه می کردمو به سمت داخله مدرسه می دوییدم...همه با تعجب نگاه می کردن...در فاصله ی دو متریه من، دو تا تصادفه وحشتناک اتفاق افتاده بود!!!...بدتر از اون اینکه بابا بزرگه یکی از بچه های مدرسه که سواره موتور بود تقریبا سرش رفت زیره ماشین!!!...همه جمع شده بودن...البته من جراتشو نداشتم برم ببینم از نزدیکتر و چون قبلش خیلی ساکت و اروم بود، و یهو انگار کنار دستم دو تا بمب گذاشتن (اخه تصادفه دومی صداش خیلییییی زیاد بود!!) حالم خوب نبود...به امبولانس زنگ زدند البته بماند که ۲۰ دقیقه بعد اومد!...ماجرا این بود که یه ماشینی اولش میزنه به یه موتور بعد اقاهه با موتور بر میگرده رو زمین...و ضربه می بینه...البته چون دسته ی موتورش با دستش به سپره ماشین گیر کرده بوده و بدنش تا حدودی زیره ماشین بوده، هر کاری می کنه نمی تونه بیاد بیرون تا...یه ماشینی که سرعتش خیلی بالا بوده (ازین ماشینای کاراوانی که بزرگن) از روبرو میومده و سرعتشو نمی تونه کنترل کنه!!! و میزنه به پشت ماشین اولی...اینقدر سرعت داشت که دو بار با ماشینه برخورد کرد و کلا مچاله شد (البته رانندش بیهوش نشد)...ماشین اولی که کوچیک تر بود با ضربه ی ماشین دومی محکم به سمته جلو رفت و البته موتور سواره هم سرش محکم با ماشین برخورد کرد...( می گفتن His head got slammed by the car و من می لرزیدم)...البته بعدش رفتن بیمارستان و خدارو شکر کسی نمرد...

یه رسمی هست تو فرهنگه آمریکاییها که من خیلی خوشم میاد و البته تو فرهنگ ما زیاد بش توجه نمیشه...به سرپرستی گرفتنه بچه هایی که مامان بابا ندارن...یعنی بارها و بارها دیدم که خانواده هایی حتی ۲-۳ تا بچه رو به سرپرستی می گیرن و با بچه های واقعیه خودشون بزرگ می کنن...یه بار از یکیشون پرسیدم چه انگیزه ای باعث میشه یه خانواده ای یهو مسئولیته چند تا بچه رو به عهده بگیره؟...بهم یه جوابی داد که خیلی تعجب کردم...یاده چیزی افتادم که خدا تو قران گفته!...گفت خدا خیلی به بچه های بی سرپرست حساسه و یکی از بهترین راه ها برای نزدیک شدنه به خداس و همونجوری که ما به این بچه ها عشق می ورزیم به عنوان پدر و مادر بزرگشون می کنیم، خدا به ما عشق می ورزه و ما رو در راه راست کمک می کنه...به نظر من اول نیته آدم مهمه بعدش اینکه این کارا کم و زیادش مهم نیست...آدم می تونه هر چقدر در توانش هست کمک کنه...همین زره زره کمکا اثره خودشونو می ذارن...قطره قطره جمع گردد وانگهی دریا شود......

چند پسته قبلی در مورده سفرمون به لانکاوی حرف زدم...این دفه یه عکس در " ادامه مطلب" می ذارم که پدرم ازم گرفت وقتی که چشمامو بستم و از دور دوییدم و افتادم تو اب...دقیقا انگار رو اب راه رفتم...البته چینیا تعجب می کردن چون ما حجاب داشتیم و معمولا مسلمونای مالزی ازین شیطونیا نمی کنن......(به ادامه مطلب برین)...

~تا بعدا خدا نگهدار~

تجربه ی جالبه شبه عید

eshghyanikhoda — Sat, 29 Mar 2008 11:24:02 GMT

به نام خدای زیباییها

سلامممم....من باز اومدم...البته این دفعه خیلی دیر شد، رکورد قبلیمو شکستم...ولی از این به بعد مثه قبلنا زود به زود میام به امید خدا...راستی امیدوارم عید بهتون خوش گذشته باشه و ساله خوبی داشته باشین...

شبه عید، در دانشگاه مولتی مدیا در اطراف کوآلا لامپور، دانش جویانه ایرانی کنسرتی داشتن و ۳ خواننده رو از ایران دعوت کرده بودن (که البته اقای علی اصحابی نتونستن بیان، و فقط اقای رضایا و ارمین 2fm اومده بودند)...من و خواهرم هم به همراهه پدرم رفتیم...قبل از اینکه تعریف کنم، بگم که من به تمام نظرات احترام می ذارم و اصلا نیته توهین به کسیو ندارم و تنها نظره شخصیه خودمو می گم در مورد موارده مختلف...

یه جای خیلی بزرگ بود با یه عالمه میز و صندلی و یه عالمه ایرانی...مدته زیادی بود بین اون همه ایرانی نبودم و بسیار هیجان زده و احساساتی شده بودم از چند روزه قبلش ...همه خیلی شیک بودن و مسئولانه برنامه همه جا بودند (تعدادشون به نظرم زیاد بود)...یه گروه برنامه ی سنتی اجرا کردند که خیلی قشنگ بود...مخصوصا اقایی که تنبک می زدن خیلی هنرمند بودن (البته همشون هنرمند بودن) ...پدرم برای اینکه می دونست برنامه تا نیمه شب ادامه داره، تصمیم گرفت نمازشو همون موقع بخونه تا ما هم بدش بریم بخونیم، ولی گفتند اگه از سالن برین بیرون دیگه نمی شه بیاین تو! و بعد هم که پدرم در مورده اینکه کجا میشه نماز خوند ازشون پرسید، چند تا از مسئولای برنامه به هم نگاه کردند و گفتند:" فکر اینجاشو نکرده بودیم"!!! (البته خیلی تعجب اور بود بینه این همه مسئول کسی به فکر این موضوع نیوفتاده بود!) به نظر من، همیشه وقتی این همه ایرانی یه جا جم میشن، باید حد اقل احتماله اینو داد که کسی بخواد نماز بخونه!...بعد یه کلیپ از ایران پخش شد به زبان انگلیسی که اونم خیلی جالب بود و من هنوز جایی پیداش نکردم رو اینترنت...یکی از برنامه ها ۳ نفر با هم گیتار می زدند و اونم خوب بود...همه منتظر خواننده ها بودند...بعدش، خانومی که مجری برنامه بودن با اقایی که سه تار می زدن، با هم برنامه ای اجرا کردند که قشنگ بود و ارامش بخش...البته کم کم وقت شام شده بود و داشتند شام رو پخش می کردند...جوی که تو سالن بود با جوی که من انتظارشو داشتم خیلی فرق داشت...نمی دونم چرا ولی برعکسه چیزی که فکر می کردم، خیلی احساس غریبی بهم دست داد...من و خواهرم برای شستنه دستمون رفتیم بیرون از سالن (که البته بهتر بود نمی رفتیم)(هر طرف سالن دو تا در بود که هر کدوم به یه جای کوچیک ختم می شد که سر بسته بود و ما رفتیم اونجا)...وقتی درو باز کردیم یهو من احساس کردم نمی تونم نفس بکشم از دوده سیگار!!!...و وقتی رفتیم تو، به طرف دستشویی بزرگ رو دیوار نوشته بود : "NO SMOKING". دقیقا کناره همون نوشته حدوده ۱۰ تا اقا پسر داشتند به طرز وحشتناکی سیگار می کشیدن تو اون محیطه کوچیکه سربسته!!! و البته من ترسیدم چون به نظر میومد بعضیاشون مست هم باشن!...خلاصه خواهرم دستمو گرفت و ما رفتیم...وقتی برگشتیم پیش پدرم، یهو پدرم گفت چرا اینقدر شما بوی سیگار میدین؟...اونشب تا اخر هم سرفه می کردم هم لباسمون بدجوری بوی سیگار می داد!!!...شامشون خوشمزه بود والبته قرار بود دیگه ساعته ۱۰:۳۰ خواننده ها بیان رو صحنه...وقتی اومدن، صدای جیغو تشویق از همه جا میومد و البته نمی دونم چرا همه پا شدن و چند تا از پسرا و دخترا شروع به رقصیدن کردند و در طول چند دقیقه کنسرت تبدیل شد به دیسکو!!! من که دهنم این شکلی >< باز مونده بود، چند لحظه به خواننده ها گوش دادم ولی دیگه نتونستم تحمل بیارم و دسته خواهرمو که همین احساسو داشت گرفتم و از دره اصلی رفتیم بیرون پیش پدرم...(البته دست همه ی هنرمندایی که برنامه اجرا کردند، و همینطور دو هنرمندی که پیانو زدند، درد نکنه)...

اگر رفیق شفیقی درست پیمان باش ~~~ حریف خانه و گرمابه و گلستان باش

شکنج زلف پریشان بدست باد مده ~~~ مگو که خاطر عشاق گو پریشان باش

گرت هواست که با خضر همنشین باشی ~~~ نهان ز چشم سکندر چو آب حیوان باش

زبور عشق نوازی نه کار هر مرغیست ~~~ بیا و نو گل این بلبل غزلخوان باش

طریق خدمت و آئین بندگی کردن ~~~ خدایرا که رها کن بما و سلطان باش

دگر به صید حرم تیغ بر مکش زنهار ~~~ وز آن که با دل ما کرده پشیمان باش

تو شمع انجمنی یکزبان و یکدل شو ~~~ خیال و کوشش پروانه بین و خندان باش

کمال دلبری و حسن در نظر بازیست ~~~ بشیوه ی نظر از نادران دوران باش

خموش حافظ و از جور یار ناله مکن ~~~ تو را کی گفت که در روی خود حیران باش؟

این چند هفته، مسابقاته شهریه مالزی هست و البته این هفته ای که گذشت، تیمه سافت باله دخترای زیره ۱۸ ساله مدرسه ی ما (که منم توش هستم)، تیمه دومه شهرمون شد و هممون مداله نقره گرفتیم...چند لحظه ی یکی از بازی ها رو هیچ وقت فراموش نمی کنم...مربیمون منو با چند تا از بچه ها رو گذاشته بود تقریبا اواسط تا اخره لیست (در سافت بال مربی باید اسمه بازیکنا رو به یه ترتیبی بنویسه که بیرن توپو با bat {ببخشید نمی دونم فارسیش چی میشه} بزنن)... بازیه سختیه و نمی شه اینجوری توضیحش داد، فقط یه خلاصه می گم که منظورمو از اون لحظه ی به یاد موندنی بفهمین...اینجوریه که اگه تیم مقابل توپ رو ۴ بار اشتباهی پرتاب کنه و درست به سمته کسی که bat در دستشه پرتاب نکنه (مثلا شما)، یه چهارم زمین میرین جلو و بازی ادامه پیدا می کنه...ولی اگه ۳ بار درست پرتاب کنه و شما توپو نزنین، از اون دوره میرین بیرون...وقتی که همینطوری یه تیمی ۳ تا از بازیکنای تیمه مقابل رو از بازی بندازه بیرون، بازی می چرخه و نوبت تیمه مقابل میشه تا امتیاز بدست بیاره...وقتی که نوبت به من رسید، ۲ نفر از گروهه ما از اون دوره رفته بودن بیرون و فقط یه نفره دیگه باید می رفت تا بازی به ضرر ما بچرخه و البته امتیازه تیمه ما از تیمه مقابل ۲ امتیاز پایین تر بود...وقتی به طرفه زمین حرکت کردم و bat رو برداشتم، همه ی تیممون ساکت بودنو به من نگاه می کردن و تیمه مقابل هی داد می زدن و اسمم رو که از لیست پیدا کرده بودن می گفتن تا حواسم پرت شه و برم بیرون!!! قلبم خیلی تند می زد...همه توجهشون به من بود و ترسیده بودم که اگه اشتباهی بکنم ممکنه کله بازیو ببازیم، (چون بازی یک ساعته بود و بیشترش گذشته بود!)...صورتم و دستام خیسه خیس بودن و فشاره همه ی گروه روم بود...و فقط رو توپ تمرکز کردم...اول به نام خدا گفتم بعدش توپو پرتاب کرد! هر دفه که پرتاب کرد و من درست حرکت می کردم مربیمون داد می زد"Good eye Golnaz"...و بله!!! موفق شدم!!! و از بازی نرفتم بیرون...از دور هی به نفرات بعدی داد می زدیم که حواسشون به چیا باشه... تا چندنفره بعدی هم گذشتنو کسی نرفت بیرون...اون بازیو ۵-۳ بردیم...

امیدوارم سالی پر از شادیو سلامتیو موفقیت داشته باشین...

به امیده خدا...

کار کاره

eshghyanikhoda — Sun, 02 Mar 2008 13:52:02 GMT

به نام خداوند بخشنده ی ما

سلام...خوبین؟...چه خبرا؟...این دفعه خیلی دیر اومدم...بعضی مو قع ها زندگی یه جوری ادمو کنترل می کنه که دیگه وقته انجام بعضی از کارها نیست...و البته من همیشه می نویسم اینجا حالا شاید دیر یا زود ولی هیچ وقت نمی رم (انشا الله) تا روزی که زنده هستم....

اگه به شما پیشنهاد یخمک فروشی بدن، چه حسی بهتون دس میده؟؟؟...تو فرهنگ ما ایرانیا چیزه جالبی به نظر نمیاد و اینکه معمولا فکر می کنیم هر کسی باید در سطح خودش کار کنه...اما ماجرا تو مدرسه ی ما فرق داره!!!...تمام سومیامون برای جمع کردم پول در طول سال تحصیلی خیلی از این کارا می کنن...پول؟...بله برای کمک کردن به مردمه بی بضاعت و همچنین برگذار کردنه جشنهای بزرگ...یه چیزی که از فرهنگ امریکایی ها یاد گرفتم اینه که کار کاره! مهم نیست از کجا شروع کنی، مهم اینه که تجربه بشه و مزدشو بگیری...با چند تا از معلما حرف می زدیم، هر کدوم که ماجرای زندگیشو توضیح می داد از یه جای کوچیکی شروع کرده بود و بعد معلم شده بود و بعد به عنوان معلمه بین المللی به یه کشور دیگه اعزام شده بود...معلم درس جغرافیمون (که علوم سیاسیه امریکا رو هم درس میده) می گفت اولین شغلش علف زنی بوده و همچنین مدیره مدیرای مدرسمون کشاورزی می کرده...و معلم اسپانیاییمون هم تو هتل کار می کرده...جالبه نه؟...اینکه ادم غرورش مانع پیشرفتش نشه...البته این فقط به مدرسه ی ما ختم نمیشه کلا یکی از موفقیتهای امریکاییها همینه که هیچ کاری در نظرشون افت نیست...(امام خمینی می گفتن که حتی از کافران هم علم بیاموزین)...

برای مسابقات به کوا لا لامپور رفتیم با ۸ تا دختره دیگه...خیلی تجربه ی خوبی بود و همچنین بزرگترین درسی که من گرفتم این بود که آدم باید با کسی همگروهی یا شریک باشه که باهاش هماهنگ باشه...مدرسه ی ISKL یکی از بزرگترین و مشهورترین مدارسه مالزیه که خیلی هم دانش آموز داره...از خیلی از مدرسه ها و حتی کالج ها اومده بودن...یکی از مدرسه ها که از خارج از مالزی اومده بود، مدرسه ی بین المللیه هنگ کنگ بود...معمولا بعضی از خانواده هایی که بچه هاشون میرن مدرسه ی میزبان داوطلب می شن برای نگه داشتنه بچه هایی که از راه های دور میان...خانواده ای که منو ویوین پیششون بودیم، دو تا سگ داشتن که خیلی ماه بودن...البته چشمای یکی از سگا ۱۸۰ درجه چپ بود ولی خیلی شیطون بودن! و چندین بار تصمیم گرفت منو ویوینو لیس بزنه...مسابقه ی debate مسابقه ایه که باید ۲ نفر با هم هماهنگ و قوی با اعتماد به نفس و مطالب مهم و درست ضد یه گروهه دیگه برن...البته من و ویوین قرار بود با هم همگروه باشیم ولی اصلا هماهنگ نبودیم...۴ بار مسابقه برای هر تیم تکرار میشه تا عده ی محدودی برن فینال...همگروهیه من برای کسب تجربه اومده بود ولی من برای برد...بماند که توی یکی از مسابقات سر سخنرانیه اصلی تغریبا غش کرد و به داور گفت که اصلا موضوعمون رو نفهمیده و گروه مقابل با هیچ تلاشی بعد از اون برد...البته تو یه بازیه دیگه من به عنوان بهترین سخنران انتخاب شدم که البته به خاطر اینکه زیاد ضد گروه مقابل رفتم، ما اون بازیو بردیم ولی تو همون بازی همگروهیم مقامه بدترین سخنران رو گرفت!!!...هنوز ۲ سال دیگه دارم و البته این دفه دیگه حواسمو جمع می کنم با کی همگروه میشم...به امیده خدا...(در مورده خونواده ای که باهاشون بودیم تو پسته بعدی می نویسم)...

این مدته تصمیم گرفتم رو خودم کار کنم که زندگیو اینقدر جدی نگیرم...تا حالا شده خیلی حرفای دیگران، مسائلی که زیاد تو زندگیتون اثر ندارن، و اتفاقاته دیگه رو بیش از حد جدی بگیرین؟؟...وقتی مدتی جدی نگرفتم دیدم چقدر زندگی راحت تر میشه...انگار الکی همش حرص می خوردم و زمان رو از دست داده بودم...البته کار سختیه ولی می خوام زندگیو اونطوری که باید ساده بگیرم و اونطوری که باید سخت......بعضی موقع ها اگه به جای حرص خوردن و عصبانی شدن و یا دلشوره داشتن به خدا اعتماد کنیم( و البته تلاشمونو هم بکنیم)، خیلی زندگی راحت تر میشه...مگه نه؟...

دوباره بعد از چند هفته ای اومدم به این کلبه ی اینترنتی و البته نوشتن خیلی کیف داره...

ممنونم که اومدین...

به امید خودش که محبوب قلبهاست...

تولدم مبارک

eshghyanikhoda — Mon, 11 Feb 2008 12:27:02 GMT

به نام خدا

سلاممم ......چه خبرا؟...مالزی که ۴ روز تعطیل بود واسه عیده چینیا!...راستی عیده ما هم نزدیکه ها...

شنبه صبح رفتیم لانکاوی...خیلی شلوغ بود!...حدود ۹۰ تا جزیره ی کوچولو کنار هم هستن که خیلی قشنگن...چند تا از جزیره ها بیشتر از بقیه مشهورن و توریستا میرن اونجا...با قایق رفتیم به یه جزیره ای که می گفتن خیار دریایی زیاد داره...جالب بود......مامانم و خواهرم رفتن برای ماهیا غذا بگیرن، میمونا از پشت حمله کردن و از دستشون گرفتن! دسته مامانم رو هم چنگ زدن!!!...مامانم و خواهرم دوباره چیپس گرفتن و ما هم به ماهیا از رو پل چیپس پرت می کردیم...خیلی جالب بود...ماهیا دسته دسته بودن و یه نوعشون مثه زرافه ها بدنشون راه راه زرد بود...گوشتخوار بودن و به ماهیای کوچیکتر حمله می کردن...وقتی چیپس رو از هوا می دیدن، ۴-۵ دسته با هم حمله می کردن و قوقا می شد!...قایقی که قرار بود مارو از این جزیره ببره یه جزیره ی دیگه ۱ ساعت تاخیر داشت (منو خورشید هم همه ی این مدت تو اب دریا نشسته بودیم) و وقتی اقاهه دید ما عصبانی هستیم، سرعته قایق رو دو برابر کرد که زودتر برسیم...خیلی سرعتش بالا بود...همش جیغ می زدیم...هی می پرید بالا ما هم پرتاب می شدیم...من نشسته بودم رو بلند ترین (خطرناک ترین!) نقطه ی قایق...خیلی دریا قشنگ بود...اینقدر جیغ زدم...از شدته باد روسریم داشت باز می شد و می رفت به هوا!!!...اگه سریع نگرفته بودمش، رفته بود!...جزیره ی بعدی که رفتیم، یه جاییه بینه دو جزیره که قسمتی از دریاس ولی خطر نداره...همه می پرن شنا!...ابش ابی بود و زیرش پیدا نبود!...عمقشو از زیادی نمی شد تشخیص داد!...من و خورشید با لباس (که البته قبلش که تو دریا نشسته بودیم خیس شده بود) پریدیم تو اب!...جالب اینجاس که معمولا این جور جاها فقط چینیا بلدن شنا کنن و دوس دارن بپرن تو اب! ولی وقتی دیدن ما با حجاب داریم شنا می کنیم تعجب کردن!...جای خوبیه واسه شیرجه زدن!...همه شیرجه می زدیم......دیروز خیلی شیطونی کردم، الان هم سرما خوردم و مدرسه نرفتم...(چند تا عکس که خودمون گرفتیم از این جزیره ها در ادامه ی مطلب گذاشتم، خیلی قشنگن، حتما ببینین!)...

معمولا این موقع که عید چینیاس، مالزی پره از نارنگی های وارداتی از چین...نارنگی برای چینیا سمبوله طلا هست...یکی از معلمای چینیمون می گفت بهترین کادو برای ما نارنگیه!!!...یه چیز جالب اینکه می گن هیچ وقت به یه چینی ساعت کادو ندین چون سمبوله مرگه...گل سفید هم همینطور...هر چیزه قرمز خوبه ولی سیاه و سفید نه!...امسال ساله موشه!......

راستی اگه در مالزی هستین حتما شارلین رو می شناسین.... همون بچه که دزدیده شده و همه جای مالزی عکسه خودش و دزدشو انداختن...خیلی وحشتناکه...دیروز که برای برگشت از لانکاوی به پرلیس رفته بودیم، دیدم همه جا عکسش هست...عکسه پایین رو از وبسایت آقای سینا دیلی برداشتم...

"Di mana Sharlinie" یعنی > شارلین کجاست؟

زندگی خیلی زود میگذره!...همین دیروز بود که تو وبلاگم نوشته بودم > گلناز هستم.۱۴ سالمه <... باورم نمی شه که چهارشنبه میشه ۱۶ سالم...به قول امریکاییها Sweet Sixteen......

ممنونم که اومدین...

فعلا خدا حافظ...

تولد خودمم مبارک ...

تجربیاته جالبه پدر روحانی!!!

eshghyanikhoda — Sun, 03 Feb 2008 04:00:02 GMT

به نام خدا

سلام...خوبین؟ چه خبرا؟......خیلی این ۳ هفته سرم شلوغ شد واسه همین یکمی دیر بروز کردم...

امسال سال اولی بود که ایرانیای شهر ما خودشون با هم دور هم جمع شدن واسه تاسوعا و عاشورا...یه تجربه ی خوبی بود...از شبه اول محرم شروع شد تا شبه عاشورا...هر شب یه جا...۳ روز اخر هم به نوبت چند تا خانواده غذا دادن...البته تجربه ی قشنگی بود حدودا ۱۵۰ دست غذا اماده کردن مخصوصا اینکه دوربین دست آدم باشه همش عکس بگیره...

۶ ماه پیش یه روز معلم انجیلمون یه چیزی گفت خیلی تعجب کردم...آدم خیلی با تجربه و خوبیه و البته میشه بهش گفت پدر روحانی... برای کمک به مردم با خانوادش به اسیا اومده...اون اولا به نظرم میومد به خاطر اینکه مسلمونای مالزی خیلی ساکتن و زیاد مثه بقیه مسلمونا بخار ندارند، شاید الگوهای خیلی خوبی برای اسلام نباشند...بعد از چند سالی که به اداب و رفتارشون و ... توجه کردم، نظرم عوض شد و همچنین حرفای این پدر روحانی خیلی برام جالب بود...تو کلاسمون فقط من مسلمون بودم و ۲۵ نفر بودیم...داشت به بچه ها می گفت چقدر مهمه ماییکه ادعا می کنیم خدا پرستان واقعی هستیم، ماییکه می خوایم دینمون درست فهمیده و پخش بشه (که البته منظورش مسیحیت بود) باید الگوهای خوبی باشیم از همه جهات و بعد به من اشاره کرد و گفت که تو مالزیایی ها، خیلی از مسلمونای معتقدشون الگوهای خوبی برای اسلام هستن و چند بار تا حالا به طور باور نکردنی چیزهایی دیده بود... یکی از اتفاقاتی که براش افتاده بود وقتی از امریکا به فرودگاه اومد رو برتعریف کرد :یه بار که از فرودگاه تاکسی گرفته بودم، یکی از چمدونام تو تاکسی جا موند و هر چی خواستم روزه بعدش اون تاکسی رو پیدا کنم، نتونستم و مطمئن بودم دیگه نمی تونم چمدونم رو پیدا کنم. ولی چند روزه بعد دیدم یه تاکسی اومد دمه دره خونمون و بعدش که خیلی به طور مهربانانه ای سلام و احوالپرسی کرد، یادم افتاد کیه . ازم خیلی معذرت خواهی کرد که زودتر نیومده و وقتی بهش گفتم خیلی برام این کارش عجیب و تحسین بر انگیز بوده، بهم گفت دینه من اسلامه، تو دینه ما دزدی و مال حرام خوردن حرامه و من این کار رو تنها برای خدا کردم......

راستی یه چیزه جالب... مالزیایی ها به هرکی که به نظرشون بیاد رنگ پوستش ازشون روشن تره می گن "آدم سفید" (Orang Putih)...کلمه ی orang میشه ادم...کلمه ی ارانگوتان هم از همین ریشه هست...Orang Hutan...به مالزیایی hutan میشه جنگل...پس ارانگوتان یعنی "آدمه جنگلی"!!...

راستی مالزی یه جزیره ی ارانگوتان ها داره که توش یه بیمارستانه ارانگوتانه...خیلی بیمارستانشون جالبه...بچه های ارانگوتانا رو پوشکی می کنن...

راستی همین الان که داشتم فوتساله ایران و اندونزی رو از تلویزیون تماشا می کردم، گزارشگره یه چیزی گفت ...گفت معمولا ایران بهترین و شلوغترین و زیادترین تشویق کننده ها رو داره همیشه تو این بازیا ولی وقتی ایران یه بازیو می بازه، دفه ی بعدش خیلی تشویق کننده هاشون کم میشه یا اصلا کسی دیگه برای تشویقشون نمیاد، مثلا الان تو استادیوم یکی دوتا تشویق کننده بیشتر نداره ایران به خاطره اینکه دیشب باختن...

راستی زمان عیده ما هوای مالزی گرم تر از همیشه میشه...

عید چینیا نزدیکه!!! ۵ شنبه ی همین هفتس! اینجا هرجا برین، با قرمز تزیین شده،(اخه قرمز رنگ مقدسه چینیاس) و تبریکه عید :Gong Xi Fa Cai...

اهنگای چینیه عیدشونم همیشه یه جوره...

یکی از اهنگاشون اینجوریه:

گمشی...گمشی...گمشینی

فکر کنم تبریکه عید باشه...

عید چینیه شما هم مبارک باشه

جهاد با نفس...یا حسین!

eshghyanikhoda — Mon, 14 Jan 2008 23:21:02 GMT

به نام خدای کربلا

سلامممم......خوبین؟...محرم هم اومد...

کمی دیر اومدم اینجا به خاطر اینکه راستش نمی دونستم چی بنویسم برای امام حسین...چند باری اومدم که بنویسم اما نشد...از خدا خواستم خودش بهم بگه چی بنویسم...دیشب مجلس زیارت عاشورا خونه ی یکی از دانشجو ها بود و ما هم رفتیم...فکرم رفت رو یکی از راه هایی که میشه از فداکاریه امام حسین نتیجه گرفت...جهاد با نفس...

به عنوان پسر پیامبر، ایشون می خواستند که الگوی خوبی باشن و جهادی کنن که مسلمونا همیشه یادشون باشه که جهاد به معنی واقعی یعنی چی...به نظر من جهاد امام حسین، جهاد با نفس هم بوده...و یکی از درسهایی که ما می تونیم بگیریم اینه که هر جوری شده با نفسمون بجنگیم...ایشون از همه چی گذشتن و ترسی از مرگ و جدا شدن از این دنیا نداشتند و وابستگی هاشونم کنار گذاشتن...به نظر من همه ی تغییراته مفیدی که در یه انسان ایجاد میشن یه جورایی جهاد با نفس هستن و همه نوع جهادی با جهاد با نفس شروع میشه...مثلا زمان جنگ کسانی که با نفسشون و وسوسه های شیطان نمی جنگیدن، بهونه های مختلف میووردن تا با رسول خدا نرن میدونه جنگ (همونجوری که قران میگه)...

"بخوان بر این مردم حکایت انکس را که ما آیات خود را به او عطا کردیم ، از ان آیات به عصیان سر پیچید چنانچه شیطان او را تعقیب کرد و از گمراهان عالم گردید و اگر ما به مشیت نافذ خود می خواستیم به ان ایات او را رفعت و مقام می بخشیدیم ولکن او به زمین فرو ماند و پیرو هوای نفس گردید و در این صورت مثل او به سگی ماند که اگر او را تعقیب کنی یا به حال خود واگذاری به عوعو زبان کشد، ای رسول ما این است مثل مردمی که ایات خدا را بعد از علم به ان تکذیب کردند، این حکایت به خلق بگو شاید فکری کنند" {الاعراف، ۱۷۶-۱۷۵}

خدا جونم همه ی ما رو کمک کن تا خالصانه به سوی تو بیایم

خدا جونم دست همه ی مارو بگیر تا پی هوای نفسمون نریم

خدا جونم دستمونو بگیر تا همه به امید تو زنده باشیم

یا حسین

یا مهدی