سلام دوستان خوبم......چطورین؟

تا حالا توجه کردین چقدر آدما از دست همدیگه می رنجن ؟

بعضی موقه ها حتی از دست اونایی که خیلی دوسشون داریم هم می رنجیم....یعنی می خوایم همونطوری که می خوایم باشن اما نمی شه چون آدما با هم فرق دارن......یعنی خدا ما رو این جوری آفریده تا همه با هم متفاوت باشیم.....به قول این خارجیا یونیک....تک......

اما با این وجود همه از کوچیکترا گرفته تا آدمای بزرگ همیشه از دست هم دلشون خونه و ناراحتن....با این وجود اونا رو خیلی دوست دارن...... اما چرا ؟؟؟.....مگه این نیست که خدا ما رو با عشق آفریده ؟؟.....مگه این نیست که ما در روی زمین رسول خداییم؟؟؟.....مگه این نیست که خدا از روح خودش در ما دمید؟؟؟....پس چرا اینا با هم جور در نمی یاد؟؟؟......

خیلی با خودم فکر کردم.....به این نتیجه رسیدم که باید جوره دیگه ای باشم اگه می خوام همه چیز با هم جور در بیاد و اینقدر رنج و دوری از خدا رو نکشم......

اگه همه اونجوری که می خوایم نیستن دلیل نیست که دیگه راه دیگه ای وجود نداشته باشه.....

اولا هیچ کسی عالی نیست.....می تونه باشه اما مادر زادی نیست.....پس من هم مشکل دارم.....

دوما اگه اشتباهی می کنیم باید از کسی یاد بگیریم که دیگه اون اشتباه رو نکنیم....پس شاید اگه خوب باشیم بتونین موقعیتی رو پیش بیاریم تا کسی هم از ما یاد بگیره...

سوما جواب بدی رو همیشه با خوبی باید داد....پس مهم نیست دیگران چه جورین.....مهم اینه که ما چطور با اونا روبرو می شیم....و مثل بارون که رو سر همه یکسان می باره ما هم به همه یکسان عشق بورزیم....

چهارما ما برای خدا زندگی می کنیم پس مهم اینه که او از ما چی می خواد نه ما در مورده آدما چه فکری می کنیم....

پس بیاین آدما رو همون جوری که هستن دوست داشته باشیم....

www.follow-my-belief.blogspot.com

سلام دوستان عزیزم........خوبین؟؟؟......واقعا نمی دونم چه جوری باید شروع کنم.....

امروز آخرین روز هفته ی اول مدرسه ی جدید من بود.....اونم مدرسه ای که با مدرسه ی قبلیه من زمین تا آسمون فرق داشت......آخه من توی یه جزیره هستم که دو تا مدرسه بین المللی داره......بنده دو سال پیش رفتم مدرسه ای که مال انگلیسیها بود و تقریبا ۶ ماه پیش اومدم بیرون.......حالا هم که می بینین در حال حاضر تو مدرسه ی آمریکاییها هستم.........اما نمی دونین.....اینجا همه مسیحی هستن و همه بسیار احترام می ذارن اما مدرسه قبلیه.....در حقیقت این مدرسه ی مسیحی هاست.....اول هر کلاس چشامون و می بندیم و شروع به حرف زدن با خدا می کنیم......اونم بلند بلند.....البته من که اول اومدم عصبانی شدم که با خدا و (پسرش) بلند بلند حرف می زنن......اما الان خوشحالم چون می دونم خدا خیلی دوسم داره.....خیلی سرم شلوغه و ممکنه تا هفته ی دیگه نیام.....آخه باید خرخونیو شروع کنم......دعام کنین چون تمام وقت برای این مسیحیا دعا می کنم دیگه کمتر وقت می شه تا برای خودم دعا کنم....

-----------------------------------------------------------------------

خدایا دوستت دارم زیرا به من دعا کردن را آموختی و گریه کردن را به من دادی تا خالصا برای خودت رازو نیاز کنم...

ایکاش عشق خدا رو بیشتر می فهمیدیم.....

خدایا دوستت دارم زیرا طوری قلبم را پر از عشقت کردی که هیچ کس نمی تواند مرا از راه تو باز دارد.....

و خدایا دوستت دارم زیرا قران را به من دادی تا بتوانم کثیفی ها را از دل پاک کرده و فقط به تو فکر کنم......

--------------------------------------------------------------------

دوستان عزیزم ...ممنون که من و فراموش نمی کنین و به این اینجا میاین.....

فاطمه ی عزیزم...مرسی از اینکه سرت شلاغه و بازم من و فراموش نمی کنی....عزیزم همه ی نظراتو می خونم اما شاید نتونم هر روز بهت سر بزنم....منو می بخشی؟؟....

دوستان خوبم...واقعا ببخشید اگه زیاد منتظرم بودین....راستش تنبل نشدم اما واقعا سرم شلوغه.....بازم منو فراموش نکنین.....

باید مقداره زیادی از انجیل رو حفظ کنم......این و گفتم که بگم سرم خیلی شلوغه و این فقط یه کمیشه.....بازم برام دعا کنین.....

بازم بیاین اینجا.......خوشحال میشم......ممنون.....تا یه وقت دیگه همتونو میسپرم به خدایه خودم که هیچ فرزندی نداره()......

خدایا...

اگر غصه و غم نبود, پس چطور قدر شادی و سرور را می فهمیدم.

و اگر شکست وجود نداشت, دیگر چگونه پیروزی معنایی پیدا می کرد.

اگر تاریکی نبود, نور برایمان عادی می شد و اگر زشتی نبود دیگر زیبایی جذابیت خود را نداشت.

ما انسانیم...

تا بدی را نبینیم, خوبی را نمی فهمیم.

خدای عزیزم... تو همه چیز را با متضادش آفریدی تا ما انسانها فرق بین آنها را فهمیده و قانع شویم...

در این دنیا همه چیز هست و ما بیش تر می خواهیم.

سالها برای به دست آوردن چیزی تلاش می کنیم و بعد از مدتی که آن را به دست آوردیم برایمان عادی شده و دنبال چیز دیگری می رویم...

پس کی می شود قانع شویم و این را بفهمیم که اگر زیاده روی کنیم, خانه ی دلمان شیطانی می شود...

و کی می شود شکایت کردن را کنار گذاشته,به اصلاح خود بپردازیم؟

پس کی می شود همه از آنچه دارند راضی بوده و با صلح زندگی کنند؟

ای پروردگار نازنینم...پس کی می شود ما انسانها تفاوتها را کنار بگذاریم و همه دست در دست هم دنیا را خالی از فقر و کثیفی کنیم؟

پس کی؟.....نمی دانم...

اما این را می دانم.....که او می آید....و من به این راضی هستم....

می آید و دنیایی که پر از ظلم و بدی شده دوباره پر از عشق و مردانگی می کند...و او می آید...دلم تنگ است....

اميرالمؤمنين (عليه السلام): وقتى كه قائم ما قيام نمايد، آسمان قطرات بارانش را فرو بارد و زمين روئيدنيها و گياهانش را بروياند و كينه و عداوت از دلهاى بندگان زائل گردد.

                                               "به نام خدا"

سعی کنید عشق به وجودتان نفوذ کند. بسیار جای تاسف و اندوه است , که در این دوره و زمانه بعضی از مردم قادر به دوست داشتن خود نیستند. آنها تصور می کنند که این کار غلط و اشتباه است. بسیاری از مردم غرب , بر اساس تفسیری که از کتاب مقدس انجیل می کنند گمان می برند که دوست داشتن خود , نوعی گناه کبیره به شمار می رود. این نادرست ترین پندار در سراسر عالم است. شما مخلوقی الهی هستید : در واقع مخلوقی که خدا آفریده است , پس خلقت خدا را به راستی دوست بدارید.

سعی کنید برای ذهن و کالبد و روحتان , سراپا آکنده از احترام و تحسین داشته باشید. سعی کنید بفهمید که شما و هر انسان دیگری به چه شیوه ی اعجاز انگیزی چشم بر جهان گشوده و خلق شده است.

من میل دارم که انسانها قبل از هر کار بیاموزند که چگونه قدر خود را بدانند و از ارزش کالبدشان , ذهنشان , احساساتشان , افکار و پندارهایشان به خوبی آگاه شوند.امروزه , نیاز مبرمی به قدردانی از نفس خود وجود دارد. بسیاری از نوجوانان و جوانان امروزی خود را با دیگران مقایسه می کنند. چرا سعی در مقایسه دارید؟چرا؟ آن هم هنگامی که موجودی یگانه و بی همتا هستید! شما یک نسخه ی اصل هستید ویک شاهکار خلقت به شمار می آیید. هیچ موجود بشری دیگری شبیه به شما نیست. سعی کنید قدر این یگانگی و انفرادی بودنتان را بدانید.

<<بانوی بزرگ عالم>>

گریه کردن را دوست دارم زیرا همانند باران روحم را می شوید

گریه کردن را دوست دارم زیرا با دهان بسته همه چیز را می گوید

گریه کردن را دوست دارم چون مرا یاد تو و زیباییهایت میندازد 

مرا خالی می کند و روان....

در این دنیای کوتاه سرگردان شده ام و نمی دانم کجایی....

تو همین جا هستی....مگر خودت نگفتی از رگ گردنم به من نزدیکتری؟

پس چرا من....

ای کاش گفتنش آسان بود....

دلم کمی گرفته چون زندگی این است....

من در جستجوی تو هستم پس کمکم کن تا پیدایت کنم....تو اینجایی.....تو همه جا هستی...اما من آنچنان در گناه غرقم که گویی سالها از تو دورم....اما تو مهربانی و من بنده....

امید تمام وجودم را گرفته...خوشحالم که حد اقل معنای امید را می فهمم... زیرا امید به من درس صبر را می آموزد و تو صبوران را دوست داری....